WYPĘDZENIE Z EDENU
WYGNANIE Z RAJU, ANDRZEJ MASIANIS
WYGNANIE ADAMA I EWY Z RAJU, BARTZ
KUSZENIE I WYGNANIE Z RAJU, MICHAŁ ANIOŁ |
W
LITERATURZE
"Raj
utracony"
- John Milton-
Utwór
ukazuje biblijną wizję upadku człowieka - ulegnięcie kuszeniu Szatana
przez Adama i Ewę i w konsekwencji wyrzucenie ich z Raju.
"Gdy odwrócili
się, ujrzeli całą
Wschodnią granicę Raju, tak niedawno
Ich najszczęśliwszą siedzibę..."
„Krajobraz
utracony" -B. Lesmian - Utraconemu rajowi ludzkości został tu
przeciwstawiony raj jednostkowy
- dzieciństwo, kojarzone z pięknem przyrody (szum lip, powiew pachnących
pól i dopełniające obrazu Arkadii stada owiec). Wszystko to było
zwyczajne, nawet prowincjonalne, ale swojskie, znane (dostępna niegdyś
tajemnica) i miłe sercu.
"Raj utracony" -Virginia Woolf
- Centralną postacią utworu jest
matka autorki, która umarła, gdy Virginia miała trzynaście lat, ale od
obsesji na jej punkcie nie uwolniła się do końca życia. Jej pierwsze
wspomnienie, pierwszy błysk w ciemności nieistnienia to "czerwone i
fioletowe kwiaty na czarnym tle sukni matki". Pierwszy zapamiętany dotyk
to "drapanie koralików na sukni", pierwsze, co zapamiętał słuch, to "jej
śmiech". Wszystko, co pisze o matce, wydaje się jej niedoskonałe,
zamazane anegdotami, jakie poznała już po jej śmierci. A chce wrócić do
swojego czystego, dziecięcego wspomnienia. Do chwili, gdy matka żyła, do
bladej żółci, srebra kwiatów passiflory i zieleni morza.
Wygnanie z raju -Jacek
Kaczmarski
- Chodziłeś po dolinach i ogrodach
Najdoskonalszy swego władcy twór
Kwiatowy pył osiadał ci na stopach
Twarz chłodził tresowany wiatr
Zwierzęta grzały cię puszystą sierścią
W źrenicy tańczył strumieni błysk
A w zamian za to tylko posłuszeństwo
Uległość wobec Pana
Więcej nic
Tylko pokora wobec bezwzględnego nieba
Miłość do tego tylko co potrzeba
A ja nie mogłam bezczynnością żyć upojną
I zrobiłam to czego nie wolno
- Zrobiłaś - to się daje odczuć
Kaleczę sobie palce na kamieniach
A plecy jeszcze czują Archanioła miecz
I płaczesz idąc w dół po zboczu
U mojej szyi płaczesz ze zmęczenia
I nie masz nawet sił na starcie brudnych łez
- Dałam ci rozkosz
- Dałaś ból
- Dałam ci dumę
- I wstyd
- Więc powiedz po co jeszcze każesz mi iść z sobą
Skoro nie cierpisz mnie i drwisz?
- Utraciłem raj
- Więc po bezdrożach pójdziesz nie czekając cudu
- Utraciłem raj
- I będziesz walczył o każdy życia dzień
- Utraciłem raj
- Na próżno czekać będziesz końca swoich trudów
- Utraciłem raj
- Nie będziesz miał nikogo oprócz mnie
- Utraciłam raj
- Do końca nie zapomnę ci tej winy
- Utraciłam raj
- Będziesz cierpiała razem ze mną licząc dni
- Utraciłam raj
- I będę bił cię będę krzywdził bez przyczyny
- Utraciłam raj
- Jesteś słabością moją więc mi dodaj sił
- Pomóż mi przejść przez strumień
Rękę daj
- Utraciliśmy
Utraciliśmy
Utraciliśmy
Raj |
RAJ UTRACONY (DRZEWORYT)
Cyprian Kamil Norwid
Moja Piosenka [II]
Do
kraju tego, gdzie kruszynę chleba
Podnoszą z ziemi przez uszanowanie,
Dla d a r o w Nieba...
Tęskno mi, Panie...
*
Do kraju tego, gdzie wina jest duża
Popsuwac gniazdo na gruszy bocianie,
Bo wszystkim służą...
Tęskno mi, Panie...
*
Do kraju tego, gdzie pierwsze ukłony
Są -- jak odwieczne Chrystusa wyznanie:
"B a d z p o c h w a l o n y!"
Tęskno mi, Panie...
*
Tęskno mi jeszcze i do rzeczy innej,
Której juz nie wiem, gdzie leży mieszkanie
Równie niewinnej...
Tęskno mi, Panie...
*
Do bez-tesknoty i do bez-myslenia,
Do tych, co maja t a k z a t a k -- n i e z a n i e --
Bez swiatlo-cienia...
Tęskno mi, Panie...
*
Tęskno mi owdzie, gdzie któż o mnie stoi?
I tak być musi, choć się tak nie stanie
Przyjaźni mojej!...
Tęskno mi, Panie...
WYGNANIE Z RAJU |
|