HISTORIA GMINY ŁĄCK          Źródło -   http://www.lack.ug.net.pl/

     Gmina  ŁĄCK  leży na terenie regionu sannicko-gąbińskiego. Ten obszar kulturowy ukształtował się w grupie etnicznej Mazowsza dopiero w ciągu XIV i XV wieku, a za jego granicę przyjmuje się linię biegnąca od Sierpca przez Gostynin po Kutno i dalej - Słudwią do Bzury.
     Najstarsze osadnictwo na omawianym terenie zostało odkryte w okolicach wsi Grabina na pn-wsch brzegu Jeziora Górskiego i Ciechomickiego i pochodzi z epoki mezolitu i neolitu tj. 8.000r. p.n.e. W średniowieczu omawiany teren wchodził w skład ziemi gostynińskiej, a wraz z nią należał do Mazowsza.
    Okres zaborów (1793-1918) nie był korzystny dla rozwoju tego regionu. W Królestwie Polskim nadal życie gospodarcze całej ziemi gostynińskiej pozostawało na marginesie procesów industrializacyjnych kraju. W 1816 r., departamenty przemianowano na województwa, a Łąck i okolice znalazły się w województwie warszawskim.
    Po 1867 r. ustabilizował się podział terytorialny kraju. Ziemia łącka, już jako gmina, była zlokalizowana w guberni warszawskiej, powiecie gostynińskim. Obszar obecnej gminy Łąck charakteryzował się małym zaludnieniem, w odniesieniu do pozostałych regionów Mazowsza. Część północno-zachodnią i centrum tego terenu zajmowała Puszcza Gostynińska i jeziora. Osady skupione były głównie w części południowo-wschodniej i były to: Łącko, Wola Łącka, Zajezierze (Zaździerz), Zdwórz, Korzeń Rządowy).
    Inną cechą tego regionu była dominacja rolnictwa i hodowli, brak dużego ośrodka miejskiego. Najbliższym miastem, ważnym szczególnie ze względu na rzemiosło i handel (jarmarki), był Gąbin - lokowany w 1322 r. oraz Gostynin - ośrodek władzy książęcej, później - administracyjnej powiatu.
    W średniowieczu Łąck leżał w pobliżu ważnego szlaku komunikacyjnego łączącego Bałtyk z Morzem Czarnym (Kowal - Gostynin - Łowicz). Przez Gąbin, Sanniki, Sochaczew w XIX w. biegł trakt bity z Płocka do Warszawy. W latach 60-tych XIX w. zaczęto budować szosę z Płocka przez Gostynin, Łąck do Kutna (nad jego budową czuwał komitet obywatelski, do którego należał m.in. Mikołaj Fuhrman z Łącka). Od 1867 r. kursowały tędy omnibusy z Płocka do Kutna; drogą biegł główny trakt pocztowy z Warszawy do Płocka. Droga ta miała ogromne znaczenie gospodarcze i handlowe w kontaktach powiatu gostynińskiego i kutnowskiego z Warszawą i Prusami - a tym samym, wpłynęła na rozwój Łącka.

      Najstarszymi i największymi osadami tego regionu były: Zajezierze (Zaździerz), Korzeń Rządowy, Zdwórz, Łąck i Wola Łącka.

     ZAJEZIERZE (obecnie Zaździerz) - był jedyną osadą tego terenu, która otrzymała prawa miejskie chełmińskie przywilejem książęcym Siemowita III w dn. 30.11.1356 r. Miastem pozostała ok.100 lat, gdyż w poł. XVI w. jest odnotowana w dokumentach poborowych jako wieś.

     KORZEŃ (Rządowy albo Królewski) - był wsią książęcą. Pierwsza pisana wzmianka o osadzie, znana jest z dokumentu z 21 czerwca 1434 r., którym książęta mazowieccy ("Jan Baptysta Najjaśniejszy Siemowit, Kazimierz i Władyslaw") nadali 2 włóki wolne ziemi Pakoszowi z Solca z obowiązkiem służby wojskowej przy wozach książęcych. W granicach dóbr Korzeń były jeszcze Nowa Wieś, Korzeń Szlachecki, Budy Korzeńskie. W Korzeniu Szlacheckim, jeszcze w pocz. XVII w. znajdowały się zabudowania dworskie. Jak podaje lustracja dóbr królewskich z 1661 r. - spłonęły podczas wojen wraz z wsią. Z XIII w. pochodzi wzmanka o istnieniu dworu, lamusa, spichlerza, owczarni, które dekretem 23 października 1777 r. oddane podkomorzemu gostynińskiemu.

     ZDWÓRZ (dawne nazwy miejscowości: w 1564 r. - Zdworsz, w 1789 r. - Zdworz) w 1435 r. był wsią książęcą należącą do Włodzisława I Płockiego. W 2 pol. XVI w. właścicielką tzw. dzierżawy sannickiej skupiającej wsie i folwarki Sanniki, Krubin, Czyżew, Staropol, Zdwórz, Lipińskie była kasztelanka sochaczewska - Jadwiga z Chojnego. Na pocz. XVII w. dzierżawę sannicką przejął wojewoda łęczycki i płocki - Stanisław Miński. W 1609 r. dzierżawa została przekazana Hieronimowi Gostomskiemu - wojewodzie poznańskiemu i staroście sandomierskiemu.

     ŁĄCK (dawniej Łącko) - w 1371 r. Siemowit III zezwolił na lokację wsi Łącko, należącej do norbertanek płockich, na prawie niemieckim. Do powstania styczniowego, Łąck należał do rodziny Hr. Łąckich. Po powstaniu, dobra Łącka zostały skonfiskowane przez władze carskie i przekazane Mikołajowi Fuhrmanowi - łowczemu dworu carskiego.
W 4 ćw. XIX w. nastąpił rozkwit miejscowości.
W 1884 r. wieś posiada już urząd gminy, szkołę początkową, gorzelnię (wł. Mikołaja Fuhrmana) i fabrykę serów. Nad Jeziorem Łąckim Dużym rozbudowie ulega założenie parkowe, powstaje pałac, kaplica pałacowa, świątynia dumania, dwa czworaki. Ogółem w miejscowości istnieje 10 budowli murowanych. Rozwój osady następował nie tylko wzdłuż drogi z Płocka do Gostynina, lecz również w kierunku zachodnim - wzdłuż drogi do Sendenia. Powstały tu w koń. XIX w. zabudowania nadleśnictwa, suszarnia i magazyn szyszek oraz dwa bliźniacze budynki pracownicze stadniny.
W 1923 r. przy zachodniej granicy parku, usytuowano stadninę ogierów. Od tego czasu rozwijał się duży kompleks zabudowań przeznaczonych dla hodowli koni na potrzeby wojska na północnych obszarach Kongresówki.
       W 1938 r. pałac był letnią siedzibą marszałka Edwarda Rydza-Śmigłego.